lovely bedair

20 Apr 2017 08:39
Tags

Back to list of posts

เซึ่ยสินลูบไล้พลางถามว่า “เป็นไร ไม่อาจดัดใจจากที่นี้?”
“จึงไม่ มือันใดไม่อาจดัดใจ?”
เสี่ยวอิงกล่าวไม่ตรงกับใจ พลางคว้ามือเซึ่ยสินที่อาละวาดอยู่บน หน้าอกเอาไว้ นางไม่อาจทนรับการเล้าโลมจากเซึ่ยสิน เซึ่ยสินเพียง ลงมือเล็กน้อย นางก็ร่างอ่อนระทวย แต่ว่าบนรถไหนเลยร่วมเมฆฝนไต้ เมื่อถึงเวลาไยมิใข่ไต้รับความทุกข์ทรมานนัก?ที่นอนเป่าลม บิ๊กซี
เสี่ยวอิงเอียงหน้าครุ่นคิด พลันวิตกทุกข์ร้อนขึ้นมา เหลียวมองดู เซึ่ยสิน กล่าวตะกุกตะกักว่า “อาเกอ…ท่านคาดว่าฮูหยินทั้งหลาย…จะ หัวร่อเยาะข้าพเจ้าหรือไม่?”
เซึ่ยสินงงรันวูบ กล่าวอย่างสงสัยใจว่า “หัวร่อเยาะท่านอันใด?”
เสี่ยวอิงคิดกล่าวแต่แล้วกลํ้ากลืนไว้ บิดตัวกลับไป ใช้นิ้วมือม้วน ชายเสื้อขึ้น กล่าวตะกุกตะกักว่า “ผู้อื่นติดตามท่านออกมา ความจริงคิด ช่วยงานท่าน แต่ว่า…แต่ว่า…”
เซี่ยสินหน้าเคร่งขรึมลงกล่าวว่า “ท่านไม่บอกเราแทบลืมเลือนไป หมิงเอ๋อคงไม่มืปฏิกิริยาอันใด แต่ว่าเขึ้ยเซี่ยกับจื่อฉีล้วนเป็นสตรีที่ยาก ตอแย”
เสี่ยวอิงประหวั่นลนลานขึ้นมา กล่าวว่า “อาเกอ อย่างนั้นทำ อย่างไร?”
เขึ้ยสินกล่าวอย่างขึงขังว่า “ไม่เช่นนั้นพอกลับถึงเมืองจินหลิง ท่าน ก็ไปยังเมืองม่อหลิงก่อน รอจนสบโอกาสเราค่อยรับท่านมา”
เสี่ยวอิงถามว่า “ที่ว่า…สบโอกาส ต้องรอนานเท่าใด?”
เซี่ยสินกล่าวอย่างปลอดโปร่งว่า “อาจบางทีสามเดือนห้าเดือน อาจ บางทีสามปีห้าปี…”
“ว่ากระไร?”
“อาจบางทีสามสิบปีห้าสิบปี”
เสี่ยวอิงทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน ตีมันฉาดหนึ่ง กล่าวอย่างแง่งอนว่า “ไม่สนใจท่านแล้ว ยังหยอกเย้าข้าพเจ้าอีก”
เซี่ยสินหัวร่อดังๆ กล่าวว่า “ทหารมาตั้งทัพสู้ นํ้ามาก่อทำนบกั้น สนใจไยกันว่าตอนที่พวกเราออกมามืฐานะอันใด ตอนนี้ท่านเป็นสตรี ของเราแล้ว นี่เป็นความจริงที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงไต้ อีกประการ จื่อฉีกับเซี่ยเชี่ยมิ'ใช่สตรี'ที่ปากคอเราะร้าย หากหยอกล้อท่านเล่น ท่านก็ รับไว้อย่างผ่าเผยที่นอนเป่าลม เสี่ยวอิงของเรามืใจกว้างอยู่แล้ว”
พร้อมกับคำพูดสองแง่สองง่าม เซี่ยสินยังสอดมือมายังหว่างกลาง หน้าอกของนาง สร้างความกระเง้ากระงอดแก'เสี่ยวอิงขึ้นมา…
เซี่ยสินยิ้มพลางโอบกอดนางไว้ เสี่ยวอิงนั่งตักของมัน จิตใจที่ หวั่นวิฅกค่อยสงบลง เซี่ยสินแม้ยังลูบไล้นาง แค่ความคิดคำนึงนีท ใคร่ครวญสภาพของแดนเหลียวตง หลังจากที่กลับถึงเมืองเปยจึง ต้อง กราบทูลฮ่องเต้โดยละเอียด จึงต้องลำดับเรื่องราวลักครา
หลังจากใช้เวลาตลอดฤดูหนาว สำนักเหลียวตงปัเจิ้งซือทำการขึ้น ทะเบียนชาวดาร์ดาร์ แต่งดั้งเป็นชุนนาง จัดระบบการควบคุมใกล้แล้วเสร็จ อาลู่ไถที่ไม่มีปัญญาช่วยชีวิตคนในชนเผ่า ทั้งไม่มีกำลังต่อต้านทัพหมีง มีอาจไม่ส่งผอบอำนาจออกไป ถูกเซี่ยสินเชิญไปรับตำแหน่งผู้บัญชาการ ฐานที่มั่นเสิ่นหยางเว่ย
ที่นอนเป่าลมในรถมันยังคงรักษาบรรดาทักดั้โว้ แต่ก๊สูญเสียอำนาจ โดยสิ้นเชิง
กล่าวไปอาลู่ไถถือว่าโชคดี ตามบันทึกประวิดศาสตร์ สิบปีให้หลัง

Comments: 0

Add a New Comment

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License